Status Quo



Status Quo is een Britse rock-band, opgericht in 1962 door Alan Lancaster en Francis Rossi.

De band begon in de Underground rock in de jaren 60 onder de naam The Spectres. Rond 1967 ontdekten ze de psychedelische rock en veranderden ze hun naam in Traffic en niet veel later in Traffic Jam (om verwarring te voorkomen met de band Traffic van Steve Winwood). Aan het einde van dat jaar trokken ze Rick Parfitt aan en noemden ze zich Status Quo. Na een korte psychedelische periode met enkele kleine hits zoals Ice in the Sun en Pictures of matchstick men veranderde Quo van stijl met het album Dogs of two head. Geleidelijk werd met de albums Piledriver en Hello begin jaren zeventig een breed publiek bereikt. De band ontwikkelde een eigen kenmerkende stijl van weinig akkoorden, makkelijke teksten en een stevig ritme. De band scoorde wereldwijd grote hits met onder andere Mean Girl, Paper Plane, Caroline, Down down, Break the Rules, Whatever you want, Rockin all over the world, The wanderer en In the army now, maar brak nooit echt door in de VS. De grootste hit had de band in 1975 met de live versie van Roll over lay down, van het album Hello (1973).

Het jaar 1982 stond wat Status Quo betreft in het teken van hun twintigjarig jubileum. De band bracht een album uit getiteld: 1+9+8+2 (de som van de cijfers is 20). Drummer John Coghlan verliet de band tijdens de opname van dit album en werd vervangen door Pete Kircher. Ook Andrew Bown werd toen officieel lid van Status Quo. Bown werkte al jaren intensief mee met de band, maar was tot dan toe nooit officieel als bandlid genoemd.

Op 14 mei 1982 speelde Status Quo in de N.E.C. in Birmingham. Onder het 11.000-koppige publiek bevond zich het koninklijke paar Charles en Diana. Een gedeelte van dit concert verscheen later dat jaar op een album getiteld: Live At The N.E.C..

In 1984 besloot de band om te stoppen met touren. Nog eenmaal werd een grootschalige wereldtournee ondernomen: de The End Of The Road Tour. Deze werd afgesloten met een laatste optreden in Milton Keynes. Bassist Alan Lancaster verliet Status Quo en vestigde zich in AustraliŽ. Francis Rossi en Rick Parfitt werkten in 1984 mee aan de Band Aid single Do they know it's Christmas. Dit nummer, dat wereldwijd een nummer 1-hit werd, werd opgenomen om geld in te zamelen voor de gigantische hongersnood in Afrika.

Alan Lancaster kwam nog eenmaal terug toen Status Quo in 1985 Live Aid opende met Rocking all over the world. Dit concert was een vervolg op de inzameling van Band Aid en werd op twee podia, Wembley Stadium Londen en JFK stadium Philadelphia gespeeld. Hoewel op dit optreden kritiek in de media werd geuit, kreeg de band het 72.000 man tellende publiek aan het meezingen en dansen. Achteraf gezien hebben de sceptici hun ongelijk erkend: de opening was een sublieme zet van Bob Geldof gebleken. De sfeer was vanaf het eerste nummer weergaloos.

In april 1986 besloten Parfitt en Rossi, na enig juridisch getouwtrek met Alan Lancaster over de naam Status Quo, toch weer op tournee te gaan, ditmaal in gezelschap van John 'Rhino' Edwards op bas, Jeff Rich op drums en Andrew Bown op keyboards. In augustus van dat jaar kwam een nieuw album uit: In The Army Now. De titeltrack was een cover van het Nederlandse duo: Bolland en Bolland. Dit nummer werd uitgebracht op single en de band scoorde hier een van hun grootste hits mee. In de voormalige Sovjet-Unie, waar toen de Perestrojka was begonnen, verkreeg Status Quo met live optredens een supersterrenstatus.

Alan Lancaster gaf het Status Quo-repertoire een Australisch vervolg met zijn Lancaster bombers. Ook John Coghlan bleef actief met het oude Status Quo-repertoire.

Na een aantal albums kwam Status Quo in 2002 met "Heavy Traffic". Inmiddels was drummer Jeff Rich vertrokken en hij werd vervangen door Matt Letley. Met dit nieuwe album sloeg Status Quo opnieuw de weg van begin jaren zeventig in: stevige en ongecompliceerde rock.

Heavy Traffic werd in 2003 gevolgd door een coveralbum, genaamd "Riffs". Hierop waren niet alleen maar covers te beluisteren, maar ook opnieuw opgenomen klassiekers als Caroline, Whatever you want, Down the dustpipe en Rockin' all over the world.

Status Quo in Lichtenvoorde, 9 juni 2006.Op 19 september 2005 bracht de band weer een album uit: The Party Ain't Over Yet. De release van dit album ging vergezeld van een wereldtournee. Bovendien werd in 2005 het feit gevierd dat Francis Rossi en Rick Parfitt elkaar veertig jaar geleden daarvoor hadden leren kennen. De tournee werd in december 2005 onderbroken vanwege gezondheidsproblemen van Rick Parfitt. Aanvankelijk werd keelkanker bij hem vermoed, maar dat bleek niet het geval te zijn.

De band speelde in 2006 op het Arrow Rock Festival in Lichtenvoorde. Op 6 november 2006 kwam de eerste officiŽle live-DVD uit: Just Doin' It. Deze bevatte opnamen van het concert dat Status Quo in mei 2006 gaf in de N.E.C. in Birmingham.

Het Britse muziekblad NME riep Status Quo in 2006 uit tot de succesvolste Britse band ooit, omdat ze meer hitnoteringen (61) hebben gescoord dan welke andere Britse band ook.

Op 1 juli 2007 speelde de band tijdens het "Concert for Diana" in het Wembley stadion, het nummer Rockin' All Over The World. Op 27 juli 2007 trad de band op tijdens de openingsdag van het Zwarte Cross festival in Lichtenvoorde. Op 11 augustus van dat jaar was Status Quo afsluiter van de eerste editie van Pinkpop Classic.

Het 33ste album van Status Quo verscheen op 17 september 2007: In Search of the Fourth Chord, een naam die verwees naar het feit dat Status Quo regelmatig (ten onrechte) werd verweten slechts van drie akkoorden gebruik te maken.

In september 2008 bracht de band, samen met de Duitse band 'Scooter', een Techno versie uit van 'Whatever you want'. Begin december van dat jaar kwam de band met haar eerste kerstsingle ooit: 'It's christmas time'.

In september 2012 kwam een nieuwe documentaire uit, Hello Quo, van Alan G Parker. Daar werkten ook oud-leden van de Frantic Four, Alan Lancaster en John Coghlan, aan mee. Lancaster en Coghlan speelden ook mee met Parfitt en Rossi tijdens een negen concerten tellende tournee in Groot-BrittaniŽ, in maart 2013.

In 2013 kwam er een echte speelfilm met Parfitt en Rossi in de hoofdrol uit, Bula Quo, geregisseerd door Stuart St. Paul. Het is een actie-comedy. Er komt een soundtrack met opnieuw opgenomen hits en enkele nieuwe songs.

Bandleden
Francis Rossi (zang, gitaar)
Rick Parfitt (zang, gitaar)
Andrew Bown (keyboard)
Matt Letley (drums)
John 'Rhino' Edwards (basgitaar)

Ex-bandleden
Roy Lines (keyboard) - tot en met 1970
John Coghlan (drums) - tot 1982
Alan Lancaster (zang, basgitaar) - tot en met 1985
Pete Kircher (drums) - 1982 tot en met 1985
Jeff Rich (drums) - 1986 tot en met 2000

Albums
Picturesque Matchstickable Messages From The Status Quo 1968
Spare parts 1969
Ma Kelly's greasy spoon 1970
Dog of two head 1971
Piledriver 1972
Hello! 1973
Quo 1974
On the level 1975
Blue for you 1976
Live 1976
Rockin' all over the world 1977
If you can't stand the heat 1978
Whatever you want 1979
Just supposin' 1980
Never too late 1981
1+9+8+2 1982
Back to back 1983
Live at the National Exhibition Centre (Birmingham) 1984 12-5-1984
The complete hitalbum 1985
In the army now 1986
Ain't complaining 1988
Perfect remedy 1989
Rockin' all over the years 1990
Rock til you drop 1991
Live alive Quo 1992
Thirsty work 1994
Don't stop 1996
Under the influence 1999
Famous in the last century 2000
Greatest hits and more 2000
Heavy traffic 2002
Riffs 2003
XS all areas 2004
The party aint over yet 19-09 2005
In Search Of The Fourth Chord 17-09-2007
Pictures:40 Years Of Hits (2008)
Quid Pro Quo (2011)
Bula Quo! (2013)