Nog te doen

De wet van Moore schrijft voor dat het aantal transistors op computerchips elke twee jaar verdubbelt. De wet leek zijn langste tijd te hebben gehad nadat chipmakers op een aantal fundamentele beperkingen waren gestuit, waardoor het lastig was de chips nog kleiner te maken. De euv-chipmachine werkt met een golflengte van 13,5 nanometer. Dat is een factor vijftien kleiner dan de golflengte waarmee bestaande apparaten werken. Daarmee komen volgens ASML transistors van 10 nanometer in zicht. Dat is ongeveer de helft kleiner dan de huidige transistors. Hoe kleiner transistors, hoe meer er op een chip passen en hoe sneller deze kan rekenen.

De Wet van Moore
De wet van Moore is een stelling bedacht in 1965 door Gordon Moore, medeoprichter van Intel.
De wet van Moore stelt dat door technische vooruitgang elke twee jaar op hetzelfde chip-oppervlak twee maal zoveel transistoren kunnen worden geplaatst.
Deze weet blijkt tot op de dag van vandaag te kloppen. In het verleden zijn er veel twijfels geweest over het voortbestaan van deze wet.

In 1990 dacht men dat we rond het jaar 2000 het maximum hadden bereikt.
In 2000 dacht men dat we ergens in 2010 het maximum zouden bereiken.

Hoewel deze voorspellingen altijd weer werden verbroken, twijfelen deskundigen ook nu weer aan de Wet van Moore.
Niet omdat de technologie ontoereikend zou zijn, maar omdat we bepaalde fysische barrières naderen.

In 2006 werd het duidelijk dat processoren het limiet hadden bereikt van rond de 3.8 GHz.
Hierop kwam men met het idee om meerdere processoren aan elkaar te koppelen en samen laten werken.
Hierdoor kon men weer een tijdje verder met de wet van Moore.

Eind 2006 kondigde de toen gepensioneerde Gordon Moore aan dat zijn wet niet eeuwig geldend zou zijn:

"Er worden inmiddels limieten bereikt die niet overschreden kunnen worden.”




'Micawber' is probably one of Keith Richards (Dartford, 18 december 1943) most famous trademark guitars and is a 1953 Fender Telecaster Blonde. Micawber is named after a Charles Dickens character, no one is exactly sure why. Keith’s had this guitar since Exile On Main St. This guitar is kept in Open G tuning (G,D,G,B,D) low to high with no capo, and of course has the famous 5 strings with the 6th string removed (as do all his open G tuned guitars).






De eerste baas van de webmaster


André Hazes, de zingende barman van café de Krommerdt in de Witte de Withstraat

In het kort:

Op de hoek van de Jan Evertsenstraat/Witte de Withstraat zit café de Krommerdt, een typisch Amsterdamse buurtkroeg. Hier werkte de onbekende André Hazes vanaf 1970 jarenlang als zingende barman, tot vlak na zijn doorbraak in 1976 met de hit ‘Eenzame kerst’. De bijbehorende videoclip van ‘Eenzame kerst’ is toen ook in dit café opgenomen.

Toenmalig café-eigenaar van de Krommerdt Klaas Veen (75) vertelt: ”André stond vrijwel direct nadat ik het café in 1970 had overgenomen daar voor de deur. Hij had toen al menig baantje achter de rug en wilde graag in een café werken. Ik bood hem toen aan bij mij te komen werken als DJ, wat hij het komende paar jaar deed. Uiteindelijk wilde hij meer dan alleen plaatjes draaien en is hij achter de bar gaan werken, daarbij af en toe een liedje zingend."

Tekst: Frank van Vuuren
Foto’s: Privécollectie Klaas Veen, Hollandse Hoogte











Andreas Gerardus Hazes wordt 30 juli 1951 geboren in het Wilhelmina Gasthuis in de Eerste Helmersstraat. Het gezin Hazes bestaat uit 5 jongens en een meisje en bewoond een etage in de Gerard Doustraat 67. Vader is glazenwasser en heeft een drankprobleem gecombineerd met zeer losse handen. Hazes gaat vroeg het huis uit en heeft een stroom aan ongeschoolde baantjes, tot hij in 1977 bekend wordt met de hit ‘Eenzame kerst’. Hij trouwt drie keer: in 1973 met Annie Dijkstra met wie hij dochter Nathalie krijgt -Annie ruilt André later in voor diens oudere broer Joop Hazes, waar ze tegenwoordig nog steeds mee getrouwd is- in 1981 met Ellen Wolf met wie hij zoon Melvin krijgt, en in 1991 met Rachel van Galen met wie hij zoon André jr. en dochter Roxanne krijgt. Hazes behaalt grote successen maar beleeft ook zware dieptepunten. Volgens eigen zeggen drinkt hij jarenlang 50 tot 60 biertjes per dag. In een aflevering van Villa Felderhof uit 2001 is een compleet total losse Hazes te zien, die een aantal jaar later in 2004, half doof en aan suikerziekte lijdend, na twee hartinfarcten overlijdt. Hij wordt 53 jaar


Toenmalig café-eigenaar van de Krommerdt Klaas Veen (75) vertelt: ”André stond vrijwel direct nadat ik het café in 1970 had overgenomen daar voor de deur. Hij had toen al menig baantje achter de rug en wilde graag in een café werken. Ik bood hem toen aan bij mij te komen werken als DJ, wat hij het komende paar jaar deed. Uiteindelijk wilde hij meer dan alleen plaatjes draaien en is hij achter de bar gaan werken, daarbij af en toe een liedje zingend."

Klaas Veen: "Het waren prachtige tijden, wij voerden in ons café complete sketches op inclusief verkleedpartijen en andere gekkigheden. Bekende artiesten zoals Ben Cramer traden er ook op, en het café werd regelmatig bezocht door bekende sporters als Sjaak Swart.”
Hazes woonde in die tijd samen met zijn toenmalige echtgenote Annie en haar twee zoontjes uit een eerder huwelijk –en vanaf 1973 ook nog met hun dochter Nathalie- in de Bestevaerstraat 117 hs, praktisch bij café de Krommerdt om de hoek. Buurtbewoners herinneren zich hoe André een pingpongtafel in zijn tuin had staan en graag iedereen uit de straat uitdaagde voor een potje tafeltennis Naast tafeltennissen hield Hazes zich overdag bezig met liedjes schrijven en opnemen. Hij was al ooit bijna doorgebroken toen hij als kindsterretje door Johnny Kraaijkamp werd ontdekt in 1959 en mocht optreden in het tv-programma AVRO’s Weekendshow. De doorbraak bleef echter uit en een lange stroom aan onbeduidende baantjes die niks met muziek te maken hadden, brak aan.

Klaas Veen: ”Vóór André bij de Krommerdt werkte ging hij samen met zijn vader als schoorsteenveger de deuren langs. Twee drankliefhebbers samen op pad, dat ging natuurlijk niet altijd goed.” De verstandhouding tussen Klaas en André was niet alleen een zakelijke: André kwam geregeld ’s middags bij Klaas thuis in de etage boven het café op bezoek voor een kopje thee. Een kopje thee? Jazeker, benadrukt Veen, een kopje thee. De drukte van 3 kinderen in de kleine Bestevaerstraat zullen Hazes ook de straat op naar Klaas Veens huis hebben gedreven, samen met het slechte huwelijk dat hij met Annie had.

Eind december 1976 neemt hij samen met zijn neef Tonny Leroy het nummer ‘Eenzame kerst’ op, een lied dat ze gezamenlijk gecomponeerd hebben. Binnen drie weken worden er 70.000 exemplaren van verkocht. Hazes’ tijd als zingende barman is voorbij. Vrijwel tegelijkertijd met het vertrek van André verkoopt Klaas het café. Klaas gaat terug naar zijn oude metier van monumentenrestaurateur, André begint aan zijn stormachtige carrière.




Adolphe Sax op het Belgische bankbiljet van 200 frank




Antoine-Joseph (Adolphe) Sax
(Dinant, 6 november 1814 – Parijs, 4 februari 1894) was een Belgische bouwer van muziekinstrumenten. Zijn grootste bekendheid heeft hij te danken aan zijn uitvinding van de saxofoon.

Sax was de oudste zoon van Charles-Joseph Sax (1791-1865), instrumentenbouwer en eigenaar van een fabriek voor blaasinstrumenten in Brussel. Vader Sax was tevens hofleverancier voor het Huis van Oranje ten tijde van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Zijn moeder was Marie-Joseph Masson (?-1861 of 1865). Er waren elf kinderen in het gezin, maar slechts vier zouden ouder dan 25 jaar worden.


Marshall Amplification is een firma die gespecialiseerd is in het bouwen van gitaar-en-basversterkers. Het bedrijf is in 1962 opgericht door Jim Marshall. De huidige vestigingsplaats van de fabriek is in Engeland Bletchley, Milton Keynes. De versterkers van Marshall zijn naast de versterkers van Fender en Vox de facto standaard geworden voor muzikanten met elektrische gitaren.

Ooit begon de drumleraar Jim Marshall in 1960 in zijn garage met het bouwen van een "grote" basgitaarversterker. Niet lang daarna wisten bekende muzikanten als Eric Clapton (ten tijde van John Mayall's Bluesbreakers en Cream), Pete Townshend van The Who en Brian Poole van The Tremeloes hem te vinden. Pete Townshend zocht in die tijd een forse gitaarversterker, naar verluidt, omdat hij het geluid van een Fender te "clean" vond.

De eerste versterkers waren buizenversterkers met een uitgangsvermogen van 45 Watt uitgevoerd als combo. 50 Watt Half-stacks volgden. De luidsprekerkasten werden in het begin uitgevoerd met twee luidsprekers van 12 inch. De luidsprekers gingen regelmatig stuk en al snel werden er vier luidsprekers per kast (ook wel een cabinet genoemd) gemonteerd, de zogenaamde 4x12 's. Daarbovenop werd de versterker geplaatst, dit wordt een half-stack genoemd. Een full-stack bestaat uit 2 boven elkaar geplaatste 4x12 cabinets met daarbovenop de versterker. Marshall gebruikt al sinds het begin luidsprekers van Celestion in zijn versterkers en luidsprekercabinetten.

Niet alleen gitaristen gebruiken Marshall-versterkers. Jon Lord gebruikte de Marshall om zijn Hammondorgel te versterken.
Inmiddels maakt Marshall niet alleen gitaarversterkers en luidsprekerkasten in allerlei uitvoeringen, maar ook effectpedalen.

Geboren: 29 juli 1923, Acton, Verenigd Koninkrijk
Overleden: 5 april 2012, Milton Keynes, Verenigd Koninkrijk
   
Steven J. Sasson (Brooklyn (New York), 4 juli 1950) is een Amerikaans elektrotechnisch ingenieur en uitvinder van de digitale camera.

Na zijn afstuderen kwam Sasson als elektrotechnisch ingenieur terecht bij de Eastman Kodak Company. Zijn uitvinding kwam tot stand in 1975 toen hij van zijn supervisor Gareth A. Lloyd de brede opdracht kreeg om een fototoestel te maken met halfgeleider elektronica. Het principe van de elektronische camera was destijds niet nieuw. Al in 1972 had Texas Instruments Inc. een elektronische camera ontwikkeld, niet met digitale technologie maar met analoge componenten.

Voor zijn digitale fotocamera maakte Sasson gebruik van diverse elektronische componenten die in die tijd algemeen beschikbaar waren, waaronder een analoog-digitaalomzetter van Motorola, een Kodak-filmcameralens en charge-coupled device (CCD)-beeldprocessor. Deze optische beeldchips waren twee jaar daarvoor door Fairchild Semiconductor op de markt gebracht. De benodigde elektronische schakeling bouwde hij zelf. In december 1975 was zijn prototype klaar – zo groot als een broodrooster en 3,6 kg zwaar.[1]

De eerste foto nam hij van een laboratoriumassistente. Het duurde 23 seconden om de zwart-witfoto, opgenomen met een resolutie van 0,01 megapixels (10.000 pixels), digitaal weg te schrijven op een cassettebandje. Het duurde nog eens 23 seconden om het weer van de cassette uit te lezen alvorens het op een televisiescherm verscheen. Het resultaat was in eerste instantie bedroevend – niet veel meer dan de contour van haar gezicht was zichtbaar met weinig detail. Na wat aanpassingen in het elektronische circuit kreeg Sasson zijn camera aan de praat. In 1978 kreeg Sasson samen met Lloyd octrooi op de digitale fotocamera.[2]

Hoewel gepensioneerd werkt Sasson nog steeds parttime voor Kodak.

Terug naar boven